غذای مطلق

غذای مطلق آن است که تاثیر آن در بدن فقط به ماده باشد نه به کیفیت.
یعنی کیفیتی را (سردی،گرمی،تری ،خشکی )در بدن ایجاد نمیکند یا تغییر نمیدهد و فقط تولید ماده میکند.وقتی غذا وارد بدن میشود بدن با اثراتی بر روی غذا در روند هضم وجذب، نهایتا بخشهایی از ماده آن را به اخلاط و اعضا تبدیل میکند.البته غذای مطلق نیز به هرحال خالی از کیفیت نیست ولی به دلیل این که کیفیات در غذای مطلق به حدی نیستند که بتوانند کیفیت اصلی بدن را تغییر دهند، میگوییم غذا فقط به ماده خود اثر میکند و اخلاط حاصل از آن نیز دارای اعتدال هستندو مزاج اصلی بدن را تغییر نمیدهند.به عبارت دیگر غذای مطلق در فردی که مزاج معتدل دارد موجب دگرگونی مزاج
وغلبه یک کیفیت نمیشود،یعنی عملا غذا به ماده خود اثر میکند،نه به کیفیت.

ویژگی غذا این است که بدن روی آن اثر کرده،آن را به کیلوس وکیموس و صورت خلطی تبدیل میکند واین اخلاط به صورت اعضاء درمی آیند وموجب رشد و نمو بدن میشوند،بنابراین خوردنی که این ویژگی را نداشته باشد غذا به شمار نمیرود

دوای مطلق

دوای مطلق آن است که تاثیر آن در بدن فقط به کیفیت باشد و ماده آن قابلیت غذاییت و جزو بدن شدن را نداشته باشد.وقتی دارو وارد بدن می شود از ماده آن کیلوس و کیموس حاصل نمیشود بلکه دوا با همان مقدار اندک با کیفیت غالبش در گرمی ،سردی،تری،خشکی ،مزاج اصلی بدن را به حسب شرایط و مراتب تغییر میدهد.در نتیجه این دارو است که کیفیات بدن را متأثر می نماید و تغییر می دهد. مانند فلفل و زنجبیل که گرم هستند و نیلوفر و کافور که سرد هستند که البته اینها غذا نیستند و حتی مقدار کمی از آنها کیفیات بدن را به شدت و به قوت تغییر می دهند، پس در گروه داروها قرار می گیرند. بنابراین دوای مطلق فقط به کیفیت خود بر بدن تأثیر می گذارد.