مزه غذاها تا حدودی می تواند نشانگر مزاج آنها باشدوغذاها با مزه های خاص دارای ویژگی های خاصی نیز هستند و بسته به شرایط افراد مصرف به جای آنها نقش درمانی داشته و مصرف نابجا بیماری زا خواهد بود.

غذای ترش:

  • معمولا مزاج سرد و خشک دارند.
  • مصرف زیاد آنها لاغر کننده بدن است.
  • ناسازگار با طبیعت (حرارت و رطوبت غریزی) بوده و باعث پیری زودرس میشود.
  • رفع گرمی و تشنگی ناشی از غذای شیرین میکند.
  • از تولید صفرا و جوشش خون جلوگیری میکند.
  • از ایجاد انسداد در مجاری بدن جلوگیری میکند.
  • مضر اعصاب بوده و ضرر آن با غذای شیرین کم شده و غذای شور نیز مانع نفوذ آن به اعصاب میشود.
  • ایجاد آروغ ترش و سوزش در معده میکند که غذای شور این حالت را کم میکند.

غذای شور:

  • معمولا مزاج گرم وخشک دارد.
  • مانع عفونت است.
  • ازبین برنده بی میلی غذا وبرطرف کننده سیری کاذب می باشد.
  • مانع نفوذ غذای ترش در اعصاب می گردد.
  • از آروغ ترش و سوزش معده ناشی از ترشی غذا جلوگیری میکند.
  • سستی دستگاه هاضمه ناشی از خوردن مواد چرب را اصلاح مینماید.
  • مصرف زیاد آن باعث ایجاد خشکی و تحریک عصبی و زبری دستگاه گوارش میکند که با غذای چرب رفع میشود.
  • مصرف زیاد غذای شور باعث لاغری بیمارگونه بدن وضعف بینایی میگردد.

غذای شیرین:

  • مزاج معتدل و گرمی دارد،اگر شیرینی زیاد باشد گرم و خشک است.
  • خاصیت غذایی زیاد دارد.
  • سازگار با طبیعت و چاق کننده بدن است.
  • سردی غذای ترش و ضرر ناشی از آن برروی اعصاب را رفع میکند.
  • مصرف زیاد آن ایجاد انسداد و گرفتگی در مجاری و عروق مختلف بدن می نماید.
  • رفع ضرر آن با غذای تلخ است.

غذای چرب:

  • غذاییت زیاد دارد.
  • خشکیدگی،تحریک عصبی و زبری دستگاه گوارش را که از خوردن غذای شور پدید آمده از بین می برد.
  • خیلی نزدیک به مواد بی مزه است و بدن را به اعتدال گرم می کند.
  • خاصیت سست نمودن و تلیین مزاج دارد که مواد شور ،تند،تلخ و گس از شدت این افعال می کاهند.
  • غذای چرب اگر بیش از اندازه مصرف شود دهانه معده را سست می کند و باعث رفلاکس می شود.